W naturę człowieka wpisana jest potrzeba działania
(Terapia wspinaczkowa jako metoda terapeutyczna)
Terapia na ścianie wspinaczkowej jest specyficzną i coraz bardziej popularną formą terapii osób zarówno z dysfunkcjami układu ruchowego jak i z niepełnosprawnością intelektualną. Bardzo często największe efekty w pracy z osobami obciążonymi różnorakimi dysfunkcjami uzyskuje się poprzez zastosowanie specyficznych a nawet zaskakujących metod. Podstawą selekcji i doboru metod jest zaplanowanie rezultatów będących wynikiem działania, obserwacja i prawidłowe zdiagnozowanie, czym zmotywować osobę niepełnosprawną i co sprawia jej największą przyjemność. Osoby niepełnosprawne, a zwłaszcza z niepełnosprawnością intelektualną od dzieciństwa bombardowane są różnorakimi metodami terapeutycznymi, co w pewnym stopniu wyjaławia ich podatność na łagodne oddziaływanie. Większość ludzi zdrowych potrzebuje wrażeń, min po to aby pokonać własny lęk, by uświadomić sobie własną wartość i podejmować coraz to nowe wyzwania. W naturę człowieka wpisana jest potrzeba działania. Stagnacja i bezczynność mogą być przyczynami depresji i apatii, które z kolei są wrogami świadomości i entuzjazmu, bez których praca terapeutyczna jest trudna i mało efektywna.
Dodatkowo osoby z niepełnosprawnością dorastają pod kloszem bezpieczeństwa. Nie znaczy to jednak, że nie podejmują ryzyka, wręcz przeciwnie stale zmagają się z pokonywaniem trudności dotyczących choćby prostych czynności samoobsługowych.
Chodzi o ryzyko które byłoby jednocześnie ekscytujące.
Taką formą działania jest właśnie „Terapia Wspinaczkowa” reprezentująca nurt rehabilitacji naturalnej. Na ścianie wspinaczkowej pracują wszystkie mięśnie, nawet te, których nie ma. To tylko pozorny absurd. Osoby, które nie potrafią samodzielnie się poruszać, po kilku próbach wspinania, potrafią uchwycić chwyt w ścianie, postawić nogę na kolejnym, tak by wznieść ciało wyżej. To naturalny odruch. Taki, który każe rozluźnić przykurczone paluszki dziecku, które chce się złapać ściany. Otarta skóra jest wręcz powodem do dumy.
Bardzo ważnym elementem terapii jest zjawisko Kontrolowanego Zagrożenia. Polega ono na tym, iż uczestnik terapii wychodząc coraz wyżej odczuwa coraz większy lęk, ale równocześnie coraz większą potrzebę wyjścia i będąc podwójnie asekurowanym próbuje chwytać się ściany.
Nawet jeśli osoba niepełnosprawna nie jest w stanie chwycić się ściany, to stara się zrobić to za wszelka cenę. Tak jak człowiek, który w sytuacji odczuwalnego zagrożenia jest w stanie przekroczyć granice własnych możliwości czy też wytrzymałości. Wspinacz niepełnosprawny wykonuje wszystkie czynności, do których zmusza go sytuacja. Do użycia kończyny również – a może przede wszystkim- tej mniej sprawnej. Balansując ciałem usprawnia również swój zmysł równowagi. Uczy ruchów globalnych i bardzo precyzyjnych, podnosząc odpowiednio poprzeczkę wymagań. Można powiedzieć, że wspinaczka skałkowa jest najwspanialszą rehabilitacją kompleksową.
Stopień trudności wspinania można łatwo dostosować do możliwości osoby niepełnosprawnej, tak aby jeżeli to konieczne, nie czuła zagrożenia i lęku. Jest to ogromnie ważne, ponieważ poprawia się tym samopoczucie i w rezultacie powoduje wzrost samodzielności osoby niepełnosprawnej, a sukces, jakim jest wejście na szczyt jest zawsze niezapomnianym przeżyciem, które ma swój długofalowy wpływ na dalszy rozwój. Świadomość, ze było się na ścianie, podnosi poziom adrenaliny-dając radość życia.
W naszych zajęciach uczestniczą osoby z różnorakimi niepełnosprawnościami: z autyzmem, dysfunkcjami narządów ruchu, porażeniem mózgowym. Z doświadczenia wiemy, że początkowo tylko oswajają się ze ścianą i wysokością, po jakimś czasie dodrze radzą sobie nawet z samodzielnym wspinaniem.
U osób, które pierwszy raz uczestniczą we wspinaniu, łatwo dostrzec ogromną zmianę w zachowaniu, radość, odwagę i swobodę w kontaktach z innymi ludźmi. Postępy są czasem bardziej widoczne, niż podczas żmudnej codziennej rehabilitacji. Zwłaszcza dzieci autystyczne stają się bardziej aktywne, nawiązują kontakt z otoczeniem, odzyskują przynajmniej częściowo radość życia. Ponad to uczestnicząc w zajęciach na sztucznej ścianie jak i w skałkach doskonale integrują się ze społeczeństwem.
